GOUDasfalt is GOUD! Een kroniek

BREKEND! Wij nemen alles terug. Kwalificaties als potpourribrigade, blije bloemetjesbloezen, zorgeloze bakfiets-hbo’ers (door sommigen weggezet als kwaadwillende negatieve frames), het blijkt dat we er faliekant naast zaten. Na bestudering van de Wob-stukken weten we wel beter. We gaan diep door het stof. Chapeau voor de onderhandelingsmachine die GOUDasfalt heet!

Voorgeschiedenis

We nemen u mee naar afgelopen voorjaar. Begin maart 2015 peilt de wethouder in de raadsvergadering of er draagvlak is voor aankoop van het vervuilde terrein van de asfaltcentrale. Dat blijkt niet het geval: het is voor een meerderheid te vaag en de risico’s zijn te groot. Tijd voor de auctor intellectualis van het idee, het clubje onbezoldigde-stadsverbeteraars-en-plannenmakers dat vaart onder de vlag Gouda Sterk aan de IJssel om alle zeilen bij te zetten. De raad krijgt briefjes van bevriende clubs als Die Goude en Gouda Bruist.

Op 11 maart 2015 neemt de raad een motie aan en op 15 april 2015 geeft de raad opdracht aan het college om de aankoop voor te bereiden. Goed, zoveel wisten we onderhand wel. Dat er een uitgebreide brief van GOUDasfalt aan de raad buiten de openbare vergaderstukken is gehouden, wisten we nog niet.

In de achterkamer

Niet zodra is de raad om, of de gebruikelijke achterkamers worden betrokken. Een memo van GOUDasfalt met daarin hun voorstel verraadt hoe een en ander verlopen moet zijn.

We schrijven 11 mei 2015. Het is een warme lentedag. Een delegatie van het kersverse ‘burgerinitiatief’ spreekt voor het eerst met de wethouder en haar entourage. In het walhalla van Het Nieuwe Werken dat Huis van de Stad heet, betrekt het gezelschap een van de glazen fishbowls. De gestaalde onderhandelaars van GOUDasfalt posteren zich handig bij de deur, zodat niemand de ruimte kan verlaten voordat de buit binnen is.

Aan deze meeting moet een grondig self-assessment vooraf zijn gegaan. Bij GOUDasfalt is men zich er terdege van bewust wat men te bieden heeft: bitter weinig. Van projectontwikkeling weet men nagenoeg niets, van financiering en projectmanagement nog minder. Goed, er kijken wat architecten mee, maar die verliezen zich zoals te doen gebruikelijk in details of in hoogdravende visies, of in allebei tegelijk. Men besluit vol in te zetten op de enige asset, een hoge gunfactor.

De propositie komt op tafel: GOUDasfalt gaat het terrein ‘ontwikkelen’, althans ‘iets’ er mee doen, samen met de gemeente. Maar daaraan zijn voorwaarden verbonden. Ten eerste wil GOUDasfalt de afspraken vastleggen in een intentieverklaring. Immers: binnen is binnen, de gemeente zou maar eens van gedachten veranderen. Verder stelt GOUDasfalt de nogal ambitieuze voorwaarde om aan te zitten bij de onderhandelingen met Volker Wessels, de verkoper van het terrein. In de derde plaats eist GOUDasfalt de enige partij te zijn. De gemeente dient andere initiatieven naar GOUDasfalt te verwijzen. Men steekt immers de nek uit en daar moet wat tegenover staan. Ten slotte wordt in een bijzin ondersteuning door een ‘onafhankelijke procesbegeleider’ voor het traject van ‘co-creatie’ als vanzelfsprekendheid aangenomen.

Een week later wordt het voorstel besproken. Dit overleg leidt ertoe dat in het aanbod van GOUDasfalt een horizon wordt aangebracht van vier jaar na aankoop van het terrein. Binnen die periode dient een sluitende businesscase te zijn bereikt. Twee weken later is de zaak beslecht. De gemeente bevestigt op 4 juni 2015 de gemaakte afspraken in een besluitenlijst. Dit lijstje zal als basis dienen voor het besluit dat het college van b&w over de kwestie zal nemen.

Op het aanzitten bij de onderhandelingen met Volker Wessels na, behaalt GOUDasfalt een optimaal resultaat (de ‘onafhankelijke procesbegeleiding’ op kosten van de gemeente wordt door partijen kennelijk zo vanzelfsprekend gevonden, dat zij niet eens in het lijstje voorkomt): de ‘markt’ en andere partijen die wél weten hoe projectontwikkeling werkt zijn buitengesloten. Dat gevaar is afgewend. Men kan het eerste jaar dus onbezorgd zijn gang gaan op het terrein. Daarna moet er een plan liggen, maar wie dan leeft, die dan zorgt. Bovendien, zo blijkt uit een brief van de gemeente, mag preferred supplier Erfgoedwerf op basis van een tot € 10.164 volgeschreven offerte aan de slag als ‘onafhankelijke procesbegeleider’.

Zo rolt GOUDasfalt!

Chapeau voor GOUDasfalt! Onder de dekmantel van een onschuldig groepje bruisende wildbreiers schuilt een geraffineerde onderhandelingsmachine. Met verder niets concreets in handen, wordt de gunfactor als enige asset genadeloos ingezet om tot een optimaal onderhandelingsresultaat te komen. Goed, men mag niet aanzitten bij Volker Wessels. Maar een onhaalbaar punt op de lijst zetten om dat na verhitte discussie ‘dan maar’ te laten vallen is een beproefde tactiek om zonder al te veel gedoe het hoofdgerecht binnen te slepen: exclusiviteit, met gratis geld als dessert. Met nagenoeg niets in de achterzak is dat een meer dan prima resultaat.

Briljant gespeeld dus door GOUDasfalt. Want zou u de wethouder willen zijn die, door moeilijk te doen over wat zakelijk geneuzel, de stad haar ‘burgerinitiatief’ afpakt? Natuurlijk niet. En zeker niet als uw partij burgerparticipatie zo hoog op de agenda heeft staan. Inmiddels schijnt de tweede ‘onafhankelijke procesbegeleider’ op het toneel te zijn verschenen – uiteraard weer op uw en onze kosten. Daar willen we het fijne van weten. Tijd om opnieuw een Wob-verzoek in te dienen.