GOUDasfalt: de drijfveren

Wat bezielt de initiatiefnemers van GOUDasfalt? Weet u het? Wij ook niet. We vermoeden dat er een aantal sentimenten door elkaar speelt en dat deze cocktail van drijfveren nu niet bepaald bijdraagt aan de zindelijkheid van besluitvorming die wij zo nastreven. Laten we de kluwen eens ontrafelen.

1. Vae victis! Nu zullen we die vermaledijde asfaltboeven hebben ook!
640px-Triumphant_Achilles_in_Achilleion_levelled
Een klein groepje binnenstadbewoners heeft zich jarenlang hardnekkig verzet tegen de asfaltcentrale. Er zou een hinderlijke en ongezonde lucht de stad inwaaien. Met kindersterfte, hardhorendheid en algehele malaise tot gevolg. Dat dezelfde mensen zodra het maar even kan hun hoofd in een palingrokerij of ambachtelijke smidse steken, om daarna zwartgeblakerde hamburgers te eten (met dezelfde enge PAK’s als in de grond van het asfaltterrein) met oorverdovende festivalmuziek, is natuurlijk iets heel anders. Afijn, de afloop kennen we: de asfaltcentrale heeft de productie gestaakt en het terrein staat te koop. En als winnaar eigen je je have en goed van de vijand toe, brand je zijn huizen plat en onteer je zijn dochters. Daar heb je recht op (ook al moet de gemeente het betalen).

2. Een landje om leuke dingen voor de mensen op te doen
The dance at Molenbeek Pieter Breughel the Younger, painting.
Begrijpelijk. De hedendaagse H. Ludens heeft volop de ruimte nodig om zich te ontplooien, dat is: met ontbloot bovenlijf van een craft biertje nippend je stadsboerderijtje aanharken, onder het genot van de obligate vegaburger en loungemuziek. Voor de zorgeloze bakfiets-hbo’er is dat nu eenmaal een verworven recht. Prima. Maar allerminst reden om de gemeente zich met een onverkoopbaar stuk grond te laten opzadelen. Gratis tip: fijn chillen op een landje kan natuurlijk ook ergens anders dan op het terrein van Koudasfalt. Wij suggereren de voormalige werf van Cyclus aan de Goudkade: volop ruimte, water aan twee kanten en prachtige erfgoed-achtige fabriekshallen met ambachtelijke lichtstraten. Staat de gemeente wegens hopeloos onverhuurbaar momenteel € 125.000 per jaar te kosten.

3. We slaan een brug naar de Krimpenerwaard
bridgetonowhere
Die horen we ook wel eens: kopen we het terrein van de asfaltcentrale, dan slaan we een brug naar (of, zo u wilt, zetten we een stap in) de Krimpenerwaard. Klinkt leuk, een brug slaan, niet? Maar wat we hiermee bereiken, vertelt men er niet bij. We hoeven er namelijk niet op te rekenen dat de Krimpenerwaard ooit een stap richting Gouda zal zetten. Daarvoor is eenvoudigweg te sterk verankerd dat het gebied achter de Gouderaksedijk agrarisch natuurgebied zal blijven. En gelukkig maar!

4. Geen bedrijvigheid meer. Terug naar de natuur!
rousseau
Net als u herlezen ook wij jaarlijks onze klassieken. Het idee om het asfaltterrein na volledige sanering om te vormen tot zellingen en terug te geven aan de natuur vinden wij zo gek nog niet. Een of andere Unesco-status erop en er komt geen plannenmaker meer aan; het dossier kan definitief gesloten. Kost wat, maar dan heb je ook wat. Of dat een gemeentelijke taak is? Nee, zegt u? Precies, dat vinden wij nou ook. En net als college en raad dat in 2013 nog vonden (hamerstuk), vinden ook wij het geen ramp als het terrein opnieuw voor bedrijvigheid wordt gebruikt. Lichte bedrijvigheid, that is.

5. Grond is goud, bodem is business
Marinus_van_Reymerswale_-_The_Banker_and_His_Wife_-_WGA19323
Een beetje de gedachtegang van het tweede burgerinitiatief – dat door de wethouder ijskoud naar de dilettantenclub ‘GOUDasfalt’ is verwezen (een beetje alsof je leden van het Nederlands Kamerkoor auditie laat doen voor het Viswijvenkoor). Niets mis mee, want geld verdienen, daar is niemand vies van (niet ontveinzen dat je het – ook – daarvoor doet is dat in bepaalde kringen echter wel, kennelijk). Maar hoe mooi het ook is, het is geen taak van de gemeente om met uw en onze centjes zulke ambities te faciliteren. Zeker niet nu de schuldenberg ruim boven de € 300 miljoen uitsteekt. Wie met grond wil boeren, gaat zelf maar bij Volker Wessels langs.

Dus ergo:
Gaan we het rijtje langs, dan valt drijfveer 1 af wegens onbeschaafdheid en strijd met het oorlogsrecht. Zo heurt het niet. Drijfveer 2, hoe invoelbaar en lollig ook, kan overal. Er zijn andere en betere speelveldjes te bedenken. Geen reden om de gemeente op kosten te jagen. Drijfveer 3 valt af wegens het gebrek aan wederkerigheid. Een brug die nergens naar leidt, daar hebben we niets aan. Dan drijfveer 4. Nieuwe zellingen zijn prachtig als je van ellende niet meer weet wat je met je geld moet doen. Maar met een jaarlijkse rentelast van € 12 miljoen is dit misschien niet het goede moment, om er even wat understatement tegenaan te gooien. En waarom zouden we met gemeenschapsgeld de rotzooi van een ander opruimen?

De belangen zo ontrafeld, is er maar één drijfveer die hout snijdt. Dat is nummer 5. En boeren met grond is, u raadt het al, geen gemeentelijke taak. Gemeente: niet kopen dus!